Открыть в приложении

Иван Пташников

Иван Николаевич Пташников — советский белорусский писатель. Лауреат Государственной премии Белорусской ССР имени Якуба Коласа (1978). Заслуженный работник культуры БССР (1984). Член СП СССР (1959), член Союза белорусских писателей. Родился в крестьянской семье 7 октября 1932 года в деревне Задроздье (ныне Логойский район Минской области, Беларусь). В 1957 году окончил отделение журналистики БГУ имени В. И. Ленина. Редактор художественной литературы в Государственном издательстве Белорусской ССР (1957—1958), редактор отдела прозы белорусского литературного журнала «Маладосць» (1958—1962), с 1962 — редактор отдела прозы белорусского литературного журнала «Полымя». Член СП БССР (1959). Иван Пташников — бытописатель современной белорусской жизни, тонкий пейзажист, владеющий богатством живого народного языка. Публикуется с 1952 года. Первая книга — сборник рассказов и повестей «Зёрна падают не на камень» (1959). Автор романов «Жди в далёких Гринях» (1962) и «Мстижи» (1970), сборника рассказов и повестей «Степан Жихар из Стешиц» (1966), повестей «Лонва» (1965), «Тартак» (1968). Многие произведения Пташникова переведены на русский и другие языки. Многие из его произведений уже десятки лет изучаются школьниками на уроках белорусской литературы. ***************************** Друкавацца пачаў з 1952 года (верш «На полі родным»). Першы яго празаічны твор – аповесць «Чачык» (1957); першая кніга апавяданняў і аповесцяў – «Зерне падае не на камень» (1959). Яны, а таксама раман «Чакай у далёкіх Грынях» (1960) вызначылі пачатак творчага шляху Iвана Пташнікава-празаіка, прыхільнасць яго да вясковай тэматыкі, веданне паўсядзённага побыту, звычаяў, псіхалогіі вяскоўцаў, здольнасць аўтара грунтоўна і ўсебакова паказаць дыялектыку характараў, праўду рэальных абставін. У яго апавяданнях («Алёшка», «Алені», «Бежанка»), аповесці «Лонва» упершыню пачала праяўляцца асаблівая ўвага да ўнутранага стану чалавека, загучаў матыў вайны ў лёсах людзей. Тэма вайны займае ў творчасці пісьменніка асаблівае месца. Трагедыі спаленых разам з людзьмі вёсак, такіх, як Дальва (аповесць «Тартак», 1968), гераічная барацьба партызан і жыхароў акупіраванай Беларусі супраць гітлераўскага нашэсця (аповесць «Найдорф», 1976), антываенны пафас многіх апавяданняў сведчаць пра тое, што вайна ў I. Пташнікава свая, перажытая ў дзяцінстве. Яна пакінула ў душы пісьменніка балючы незагоены след. Раманы «Мсціжы» (1972) і «Алімпіяда» (1984) – найболын яркія творы беларускай «вясковай» прозы 1960-80-х гадоў. У 1990-1992 гг. выйшаў Збор твораў у 4-х тамах.